<<<:::JusTiTia:::>>>

Chapter 2 : เงื่อนงำ

คฤหาสถ์ถูกเผา สาเหตุคาดว่าเป็นอุบัติเหตุ เพราะพบว่าแหล่งต้นเพลิงมาจากบริเวณพรมหน้าเตาพิง เนื่องจากเครื่องใช้ส่วนใหญ่เป็นไม้มะฮอกกานีอย่างดี ทำให้ติดไฟได้รวดเร็ว และเพลิงลุกไหม้ขึ้นในเวลากลางคืน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 8 ราย หนึ่งในนั้นคือ Adelig Macht หัวหน้าตระกูล Adelig นี่เป็นรายงานที่ปรากฎอยู่ในแฟ้มที่กรมตำรวจแจกแจง แต่สำหรับจัสตินสิ่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

ซ่า ฝนตกไม่หยุดเลยแหะ จัสตินคิด เป็นเวลาราว 10 โมง เขานั่งหมกตัวอยู่ในห้องเช่ามาเกือบสิบวันแล้ว แม้จะเป็นห้องที่ไม่เก่ามาก ตู้เตียงห้องน้ำเองก็ไม่ได้โทรมถึงขนาดจะอยู่ไม่ได้ แต่บรรยากาศหมองๆ ของเมืองแห่งนี้ก็พาทำให้ใครต่อใครรู้สึกหดหู่ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเอง

 ขนาดฝนตกหนักขนาดนี้ แต่ผู้คนก็ยังเดินไปเดินมาอยู่สินะ จัสติดคิดระหว่างนั่งสังเกตการณ์อยู่ริมหน้าต่าง แสดงว่าเมืองนี้ฝนตกเป็นกิจวัตร ผู้คนในเมืองมักพกร่มติดตัว ส่วนคนนอกที่ไม่ได้พกร่มมาก็ต้องยืนหลบฝนอยู่ตามข้างทาง หรือในร้านต่างๆ

 ชายหนุ่มคนหนึ่งเฝ้ามองผู้คนมากมายอย่างเงียบๆ และนี่เองก็เป็นสิ่งที่เขาชอบเสียด้วย การสังเกตการณ์

 จัสตินมักจะเฝ้ามองดูผู้คน เขาสังเกต วิเคราะห์ ด้วยความรวดเร็ว ในหัวของเขาคือสิ่งที่ใช้แยกแยะระหว่างความยุติธรรมกับความผิด

 ชายคนนั้น จัสติดสังเกตเห็นคนๆ หนึ่งเข้า ชายหนุ่มผมดำหยิก ผิวคล้ำเล็กน้อย ไว้เคราเล็กน้อย สวมแว่นสายตาหนาเตอะ สวมเสื้อโค้ตสีเทา ในมือกำลังถือถุงกระดาษข้างในมีพวกขนมปังและของกิน ส่วนอีกมือก็ถือร่มกันฝนสีดำ

 สูง ล่ำ บึกบบึ้น กล้าม จัสตินพิเคราะห์สิ่งที่เขาสังเกตเห็น รอยสัก

 ถูกแล้ว ภายใต้เสื้อโค้ตกันลมสีเทา รอยสักลดลายหงิกหงอตรงต้นขอถูกซ้อนไว้อยู่

 “ฆาตกร?”  เขาเผลอพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ระหว่างที่เขายังคงวิเคราะห์ต่อไปในหัวของเขา องค์ประกอบมันขัดแย้งกัน แว่นกับกล้าม รอยสักที่ต้นคอ ง่ายเกินไป

 การได้มองผู้คนมากมายเดินไปมา นี้คงเหมือนกับการฝึกสมองสำหรับนักสืบหนุ่มคนนี้ ด้วยที่ยังหนุ่มยังแน่นไม่ถึงเลขสาม แต่กลับสามารถสืบคดีต่างๆ ที่ยากๆ มาได้อย่างมากมาย ไม่น่าแปลกใจที่จัสตินจะได้ชื่อเป็น แอส ของกรมตำรวจเยรมัน

 “ทำไมเขาถึงต้องมายังแวนเลสแห่งนี้ด้วย” ดูเหมือนในใจส่วนลึกๆ ของเขาก็คงถามเช่นนั้น

 หญิงแก่คนนั้น หลังจากชายผมหยิกเดินเลี้ยวไปตรงหัวมุม จัสตินก็เปลี่ยนเป้าหมายไปยังคนอื่น คราวนี้เป็นหญิงชราอายุราว 70 80 เห็นจะได้ เธอยืนหลบฝนอยู่หน้าร้านพลาสต้าแห่งหนึ่ง

 ที่มือของเธอถือร่มอยู่ แต่ไม่ได้กางมันออก น่าสนใจ จัสตินคิด

 ระหว่างที่เขากำลังจะสอดส่องไปทั่วร่างโค้งงอที่พยายามจะยืนให้ตรงของสาวชราผู้นั้น เขาก็ถูกขัดจังหวะ

 กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ในห้องเช่าดังขึ้น

 ช่างน่าแปลกใจที่เขากลับไม่รู้สึกตกใจเลยสักนิด เขาลุกขึ้นมาแล้วเดินตรงมายังโทรศัพท์ที่ส่งเสียงเป็นครั้งที่สอง

 เขารับมันขึ้น

 “...” เขาไม่ได้พูดอะไร ได้แต่รอฟังเสียง

 “... จดหมายมาส่งแล้ว ถ้ายังไงไปรับได้ที่ชั้นล่างสุดได้เลย...” เสียงชายหนุ่มพูดขึ้นหวนๆ ก่อนที่สายจะตัดไป

 หมอนั้น? จัสตินคิด เขาวางโทรศัพท์ลงก่อนจะรีบไปหยิบเสื้อโค้ตตัวโปรด คงไม่ต้องใช่ปืนหรอกมั่ง เขาคิดพลางดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ พึ่งจะ 10 โมงกว่าเท่านั้น เขาเปิดประตูและลงไปทันที

ที่ชั้น B2 ลานจดรถ รถจอดเต็ม แต่บางคันราวกับจอดทิ้งไว้อย่างงั้น ฝุ่นเริ่มจับที่กระจกรถ  บรรยากาศมืดๆ และเปรี่ยว

 ทันทีที่เข้าเปิดประตูบันไดหนีไฟ เขาก็เห็นแสงไฟวาบขึ้นมา  ไฟแช็คจุดไฟอ่อนๆ ขึ้นมาก่อนจะถูกพับเก็บ ชายอ้วนอายุราว 40 50 เห็นจะได้ยืนพิงรถแวนสีดำเก่าๆ คันหนึ่งอยู่ 

 เพราะมันมืดด้วยบวกกับหมวกเปเล่สีดำเก่าๆ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นหน้าของชายอ้วนได้ถนัด แต่นั้นไม่สำคัญหรอก เพราะคงจะมีแต่หมอนั้นคนเดียวเท่านั้น จัสตินคิด

 ความเงียบปกคลุมบรรยากาศลานจอดรถดังกล่าว หลอดไฟกระพริบเป็นจังหวะ

 “ไม่มีคนอื่นแล้วสินะ” จัสตินซึ่งดูท่าทีอยู่สักพักก็ถามขึ้น

 “...” ชายอ้วนไม่ตอบ

 ก็ไม่น่าจะมีคนอื่นอยู่อีกแล้วสินะ จัสตินคิด ก่อนที่เขาจะลงมาถึงชั้น B2 เขาสวนกับรปภ. คนหนึ่งซึ่งเดินยิ้มหน้าบาน ในมือถือซองอะไรบางอย่าง เงิน นั้นแหละ

 “ฉันคิดค่าปิดปากยามเพิ่มด้วยหล่ะ” ชายอ้วนจู่ๆ ก็อ่าปากพูดขึ้น

 “อ่า” จัสตินตอบ “ก็หวังว่าจดหมายมันจะดีหล่ะนะ” เขาดูไม่สบอารมณ์เท่าไรกับเงินที่ต้องจ่ายเพิ่มจากแหล่งข่าวของเขา

 จดหมาย ใช้เรียกแทนแหล่งข่าว  สถานที่นัดเจอต้องเป็นที่ไม่มีคน สิ่งที่ต้องการก็คือข้อมูล ข้อมูลที่จะไขปริศนาทั้งหมด นี่ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี้หูตาเยอะ คงไม่ยอมแลกกับการไม่จับมันเข้าคุกหรอกนะ เขาคิด

 “คืนนี้....” ชายอ้วนที่เห็นจัสตินไม่พอใจพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขายิ้ม มือคีบบุหรี่ออกก่อนจะพ้นควันสีเทาออกมา

 “คืนนี้!” จัสตินทวนคำ

 “อ่า คืนนี้ หรือไม่ก็เช้าวันพรุ่งนี้ อย่างช้าสุด” ชายอ้วนวางหมาด เขาดูมั่นใจอย่างมากกับข่าวที่เขาได้มา

 “น่าสนใจ” จู่ๆ จัสตินก็พูดขึ้น  “ทำไมงวดนี้มั่นใจขนาดนั้นหล่ะ”

 ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ แต่แหล่งข่าวของเขาก็เคยพลาดมาหลายครั้งแล้วสำหรับคดีนี้ ที่จัสตินยังว่าจ้างอยู่ก็เพราะคดีอื่น แหล่งข่าวไม่เคยผิดเพี้ยนเลยก็ว่าได้

 “ก็เพราะว่างวดนี้ ได้ของดีมานะสิ” ชายอ้วนพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยิ่ง “บอกไว้ก่อนนะว่าคิดแพง” เขาหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาจากในเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำของเขา แล้วโยนลงกับพื้น

 มันเป็นแฟ้มกระดาษสีน้ำตาล จัสตินหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดอ่าน เขาอ่านไปแปปหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมามองแหล่งข่าวของเขา

 “....” ชายอ้วนไม่พูดอะไร

 เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น  แล้วชายอ้วนก็ก้มหน้า เอามือจับหมวกเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ เดินตรงเข้ามา

 “หวังว่าคงถูกใจ” เขาหยุดและกระซิบข้างๆ จัสติน ก่อนจะเดินจากไป

 จัสตินไม่ได้สนใจ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการมันอยู่ตรงหน้าแล้ว

 เขารีบกลับขึ้นไปในห้อง นี่หล่ะ นี่หล่ะ ตอนนี้ในหัวและในใจของเขาราวกับเหมือนถูกแจ็กพ็อต ราวกับว่าพระเจ้ามาประทานพรก็ไม่ปาน เขาเข้าไปในห้องก่อนจะรีบถอดเสื้อโค้ต แล้วนั่งลงบนเตียง

 เขาเริ่มอ่านสิ่งที่อยู่ในแฟ้ม รูปภาพ ประวัติ และอื่นๆ นี่คือข้อมูลที่เขาต้องการ

 สิ่งที่เหลือเพียงอย่างเดียวคือ ข่าวที่แหล่งข่าวเขาให้มา ถ้ามันเป็นจริง... เขาคิด

กลางดึก ลมหนาวพัดผ่านไปตามถนนตรอกซอกซอยของแวนเลส มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังเดินด่อมๆ อย่างช้า มือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงมั่ง หรือไม่ก็ในกระเป๋าเสื้อโค้ต

 บรื้น เสียงรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามา  เสียงขำรามหึงๆ พอที่จะให้คนรู้ว่ามีรถกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้ดังถึงขั้นจะปลุกให้ใครต่อใครที่หลับไหลตื่นขึ้นมาได้ 

 แสงไฟหน้าสาดส่องลงบนพื้นถนน จักรยานคันหนึ่งส่วนผ่านไป สักพักหนึ่งรถคนนั้นก็จอด ชายหนุ่มคนขับลงจากรถก่อน เขาเดินไปเปิดท้ายรถพร้อมกับหยิบกระเป๋าใบหนึ่งออกมา ปึง เขาปิดมันลงอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถเบาะหลัง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ เธอมีรูปร่างอ่อนฉ้อย สูงราว 170 เห็นจะได้ หุ่นดี เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เองก็ดูเข้ากับเธอดี ชุดแซ็คสีดำยาวถึงเข่า มือหนึ่งถืออะไรบางอย่างอยู่ ร่ม มันคือร่มลูกไม้สีขาว

 เธอลงมาจากรถ แล้วก็เริ่มคุยกับผู้ชายซึ่งเป็นคนขับรถ

 จัสตินยืนอยู่ห่างจากตรงนั้นไปเกือบ 100 เมตร เขายืนหลบอยู่ในตรอกเล็กๆ เฝ้าดู

 เขาค่อยเฝ้าดูอย่างเงียบๆ รอดูสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา ทั้งชายขี้เมาที่เดินเซไปชนกับเสาไฟ หรือเด็กหนุ่มที่วิ่งผ่านไปอย่างรีบๆ

จากตรงที่เขายืนอยู่แม้จะห่างพอสมควร แต่แสงไฟจากริมทางก็ส่องลงมายังบริเวณดังกล่าวทำให้เขาได้เห็นผมสีน้ำตาลแดงที่โบกพริ้วไปกับสายลมซึ่งโบกพัดมา พวกเขาทั้งสองยืนคุยกันได้สักพักหนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปในอาคารสูงสามชั้น

 พบแล้ว เขาคิด กุญแจสำหรับไขปริศนานี้

--------------------

Chapter 1 : แทรกซึม

 บรืนๆ เสียงเครื่องยนต์ดังเบาๆ ไปตามทาง เสียงเพลงแนวบัลลาดจ์ ออเคสตร้า ดังคลอเบาๆ จากวิทยุของรถ คนขับหน้าตาละอ่อน ดูหนุ่ม ฮัมไปตามเครื่องดนตรีที่บรรเลงอยู่ เป็นช่วงเวลายามบ่ายบนถนนที่มุ่งไปยังสู่ที่แห่งหนึ่ง

 “ทำไมถึงอยากไปยังเวนเลสหรอครับ” จู่ๆ โชเฟอร์หนุ่มก็ถามขึ้น รถโล่งมากขนาดทำให้เขากล้าหันมามองลูกค้าของเขาที่นั่งอยู่เบาะหลัง

 ลูกค้าหนุ่มที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ก็ดูตกใจเล็กน้อย เพราะระหว่างทางจากสนามบินมาหลายชั่วโมง นี่เป็นการสนทนาครั้งแรกระหว่างโชเฟอร์และเขา

 “อืม จะว่ายังไงดีหล่ะครับ มาหาญาตินะครับ” ลูกค้าหนุ่มตอบ รอยยิ้มแบบคนใสซื่อ นี่คือสิ่งที่จัสติน โฮฟาต ถนัดนัก

 “ญาติหรอครับ” โชเฟอร์ยิ้ม “ดีจังเลยนะครับ พ่อแม่ผมแกอยู่ที่อิตาลีนู้น ไอ้ผมจะให้หยุดขับ แล้วกลับไปหาบ่อยๆ ก็คงไม่ได้”

 “นั้นสินะครับ” จัสตินตอบอีกครั้ง

 แต่แล้วความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง  โชเฟอร์หนุ่มช่างถามกลับไปฮัมเพลงอีกครั้ง ในขณะที่ลูกค้าหนุ่มก็กลับไปอ่านเอกสารอะไรบางอย่างอีกครั้ง แต่เขาคงอ่านหนังสือได้ไม่นานนัก เพราะประตูบานใหญ่กำลังใกล้เขามาเรื่อยๆ

 ประตูเหล็กตั้งตะง่าน อยู่หน้าทางเข้าของเมืองแห่งนี้ เวนเลส  รถค่อยๆ ชะลอลงก่อนจะจอดก่อนถึงประตู โชเฟอร์หนุ่มเปิดประตูออกไป แล้วเริ่มไปยกกระเป๋าจากกระโปร่งรถ

 “ ถึงแล้วครับ เมืองแห่งความตา... สงบสุข” โชเฟอร์พูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นลูกค้าหนุ่มของเขาเดินลงออกมาจากรถ

 “ถึงจะไม่ใช่วันหยุด  แต่ก็ขอให้สนุกกับการมาเยี่ยมญาติครั้งนี้นะครับ” ชายหนุ่มยิ้ม ดวงตาสีเขียวของเขามองไปผ่านเข้าไปยังประตูเหล็ก เมืองเล็กๆ ที่ดูหวังเวงแม้ยามบ่าย

 เขาเดินกลับไปที่รถก่อนจะบอกลากับลูกค้า “ขอให้โชคดีนะครับ คุณจัสติน”  แต่ดูเหมือนลูกค้าหนุ่มจะไม่ได้สนใจเมื่อเริ่มมีเสียงปืนดังขึ้นจากในเมือง และเริ่มมีเสียงโหร้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เสียงแห่งความหวาดกลัว แต่เป็นเสียงแห่งความป่าเถื่อน

 ลูกค้าหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าเมืองมองดูอย่างสงบนิ่ง เขาเริ่มนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องมายังเมืองแห่งนี้ที่ถูกขนานนามไปต่างๆ นานา ตั้งแต่เมืองแห่งความตายไปจนถึงนรกบนดิน

เศษซากปรักหักพัง ขี้เถ้าสีดำเทา เพลิงไฟได้เผาไหม้อาคารหลังนี้วอดวายไม่เหลือเค้าโครงเดิม เขายืนอยู่ตรงนั้น ลูกค้าหนุ่มผมสีแดงสั้น รูปร่างสูง บึกบึน เขาสวมเสื้อโค้ตยาวสีน้ำตาลครีมตัวเดียวกับที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ แต่เปรอะเปรื้อนคราบขี้เถ้าไปหมด

“รอบๆ ตัวคฤหาสถ์ไม่มีร่องรอยของการถูกไฟเผาอยู่สินะ” ชายหนุ่มพูดพึมพำกับตัวเอง เขายืนดูเศษซากดังกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าๆ พอมองไปรอบๆ ต้นไม้สีเขียวในพื้นที่ใหญ่ไพศาลของคฤหาสถ์ดังกล่าวยังคงอยู่ในสภาพปกติ ไม่ได้ถูกเปลวเพลิงทำลายไปแม้แต่น้อย

 “ผู้กองครับ ทำไมเราถึงต้องมาที่นี้ด้วยหรอครับ” เสียงของชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้น เขากำลังค่อยๆ เดินย้ำเศษซากของคฤหาสถ์อย่างระมัดระวัง ตัวผอมกะร่องดูไม่มีเรียวแรงของเขาเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ ผมสีดำและดวงตาสีดำแตกต่างกับผมสีแดงและดวงตาสีน้ำเงินของชายคนแรก

 ชายหนุ่มบึกบึนไม่ได้ตอบ เขาเริ่มหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของเขา แล้วก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด ฟู พ่นควันออกมา แล้วดูดต่ออีกครั้ง มวลไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว เพียงแปปเดียวบุหรี่ก็เหลือแต่ก้นกรองเท่านั้น

 “ก็หลายๆ อย่างหล่ะนะ จะให้เริ่มจากไหนก่อนดีหล่ะ” เขาหันมาตอบ “อยากให้เริ่มตั้งแต่หลังสงครามโลกหรือว่าก่อนสงครามโลกหล่ะ”

 “เออ มันนานขนาดนั้นเลยหรอครับ”

 “ไม่หล่ะ แค่เริ่มเมื่อคืนนี้เอง ฉันบอกกับเมียว่าจะต้องไปทำงานไกลๆ เมียฉันก็เลยโมโหใหญ่ ก็แค่นั้น”

 ชายหนุ่มผมแดงหยิบบุหรี่ขึ้นมาอีกมวลแต่แล้วก็ถูกขัด   “ผู้กองครับ ไหนบอกว่าจะเลิกสูบไงครับ”

 ผู้กองมองหน้าลูกน้อง สายตาเหมือนโดนขัดใจเอามากๆ “โทษทีๆ ไม่สูบก็ได้” เขาโยนบุหรี่ม้วนที่สองลงไปบนพื้นแล้ว

 ลูกน้องหนุ่มต้องเดินมาเหยียบให้มันดับ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง  “ตกลงมันเรื่องอะไรหรือครับ”

 “เอาเป็นว่า เป็นเรื่องที่ฉันสนใจแล้วกัน ไม่เกี่ยวกับว่ากรมให้มาสืบสวนหรอก” น้ำเสียงของเขาดูจริงจังขึ้นทันที ผิดกับตอนแรก

 “...”

 “ก็อย่างนั้นแหละ ถ้าไม่อยากซวยไปด้วยจะกลับไปที่กรมก็ได้นะ ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะลาพักร้อนสักเดือน ฝากทักทายคนในแผนกด้วย”

“... เอ๋! อะไรนะครับ พักร้อน เดือนหนึ่ง นี่มันอะไรกันครับ ผู้กอง” ตำรวจผู้น้อยที่ไม่เชื่อหูถึงกับอุทานขึ้นมา สีหน้าของเขาบอกได้คำเดียวว่าเขาตกใจเอามากๆ ท่าทีลุกลี้ลุกลน ราวกับทำตัวไม่ถูกปรากฎมาให้เห็นจากมือที่พยายามจะคว้าอะไรบ้างอย่างจากในเสื้อโค้ทสีเทาของเขา

 “ก็อย่างที่บอกแหละ พักร้อน ไม่เข้าใจอีกหรอเนี่ย” ผู้กองพูดย้ำ น้ำเสียงกลับมาปกติอีกครั้งแบบไม่จริงจัง

หลังจากนั้นก็รีบตรงดิ่งขึ้นเครื่องบินมาเลย ลูกค้าหนุ่มคิด  เสียงโหร้องเงียบลงไปแล้ว และเขาก็ตัดสินใจหยิบกระเป๋าของเขาแล้วเริ่มเดินเข้าไปในเมือง

 ผู้คนเดินผ่านไปมา คงเป็นเพราะเป็นช่วงบ่ายของวันธรรมดาทำให้ผู้คนไม่มากนัก เมืองเงียบๆ แต่สายตาของคนที่จับจ้องกลับไม่เป็นมิตรเหมือนกับตัวเมือง  พวกเขาต่างจับจ้องมองมายังชายหนุ่มแปลกหน้าที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในเมืองของพวกเขา

 จัสตินตัดสินใจจะเดินหาที่พัก แต่แค่จะเดินเข้าไปถามก็คงยากแล้วสำหรับเขา 

 “เธอนะ” เขาเดินเขาไปถามเด็กหนุ่มที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ เป็นชายหนุ่มที่เหม่อลอยราวกับตัวเองกำลังหลงทาง

 “....” เด็กหนุ่มผมสีดำหยุดมองเขาก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินจากไปโดยไม่สนใจ

 “แย่จังหน่า  อุตส่าห์ได้มายังเมืองแห่งนี้แล้วแท้ๆ แต่ยังหาที่พักไม่ได้เลย” จัสตินตะโกนขึ้น

 เด็กหนุ่มหยุดเดินแล้วหันกลับมามองจัสตินซึ่งยืนมองดูท่าที แต่คงเพราะความไม่รับแขกหรืออย่างไร เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจเดินต่อไปโดยไม่สนใจชายผมแดงคนนี้

 ผู้คนไม่เป็นมิตรจริงๆ นะแหละ จัสตินคิด เขาตัดสินใจเดินเข้าไปถามในร้านค้าแห่งหนึ่ง เป็นร้านที่ขายร่ม “ขายร่ม” จัสตินคิด มันช่างน่าแปลกนักที่จะหาร้านแบบนี้ในเบอร์ลิน  จริงอยู่ที่ถ้าฝนตกคนก็ต้องใช้ร่ม  แต่นี่มันอะไรกัน ร่มเต็มไปหมด มีตั้งแต่ร่มที่ดูจะไม่น่ากันฝนได้จนไปถึงร่มที่ทั่วๆ ไป

 พนักงานชายเดินตรงเข้ามาหาจัสติน “สวัสดีครับคุณลูกค้า ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”

 จัสตินหยุดมอง ทอม จอห์นสัน ป้ายที่ติดอยู่ที่หน้าอกอย่างลวกๆ เขียนไว้อย่างงั้น “ทอม” เขาถามขึ้น “ผมอยากจะได้ร่มกันฝนดีๆ สักอันหนึ่ง”

 “ได้เลยครับ หากจะพูดถึงร่ม ก็ต้องพูดถึงร้านของเราเป็นแห่งแรก ที่นี้มีร่มทุกชนิดที่โลกนี้มีตั้งแต่ร่มธรรมดา ร่มกระดาษ ร่มลูกไม้ ร่มผ้า ร่มกันกระสุน ...”

 “ว่าแย่จัง ไม่มีหรอกหรอ” จัสตินพูดตัดบท และทำท่าจะเดินออก

 “เดียวก่อนครับคุณลูกค้า มีอยู่แล้วครับ มีแน่นอน” พนักงานหนุ่มเกือบทำเสียเรื่อง “รออยู่ตรงนี้นะครับ เดียวผมจะไปเอาร่มอย่างดี ราคาย่อมเยาว์มาให้ในทันที” เขาพูดก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหลังร้าน

 ซ่าๆ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร แต่จู่ๆ ฝนก็ตกลงมา จัสตินมองออกไปนอกร้าน ฝนตกลงมาหนักพอสมควร นี่คงเป็นความโชคดีเพราะเขาแวะมาซื้อร่มในร้านขายร่ม

 “ได้แล้วครับ” ไม่ทันไร พนักงานหนุ่ม ทอม จอห์นสันก็วิ่งออกมา พร้อมกับร่มที่ห่อในห่อพลาสติกใสอย่างดีมา 3 4 อัน  “นี่เลยครับ ร่มกันฝนที่เคลือบสารลดแรงตึงผิว ทำให้เมื่อสะบัดร่ม ร่มก็จะแห้งสนิททันที ถือเป็นสินค้าขายดีมากเลยนะครับ มีหลากหลายสีให้เลือกทั้ง ดำ เทา น้ำเงิน แดง และสีอื่นๆ อีกมากมาย”

 “อย่างงั้นหรอครับ  แหม่ ดีจังเลยแหะ” จัสตินเออออตาม

 “ใช่ไหมครับ  ฝนตกพอดีเลย อยากจะให้ผมทดลองสะบัดดูไหมครับ”

 “ไม่ต้องหล่ะครับ”

 “ว่าแต่สนใจสินค้าอย่างอื่นไหมครับ นอกจากร่ม ร้านเรายังมีรองเท้าบูทแฟชั่น เสื้อโค้ทกันฝนอย่างดี  หมวก ถุงมือ....”

 “ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่อยากได้ร่มดีๆ สักอัน”

 “แหม่อย่างงั้นหรอครับ  แต่คุณลูกค้ารับรองไม่ผิดหวังครับ เพราะที่นี้คือร้านขายร่มที่ดีที่สุด”

 “นั้นนะสิครับ”

 จบบทสนทนาขายของ พวกเขาก็เดินไปที่แคชเชียร์จ่ายเงิน

 “ว่าแต่ ทอม” จัสตินถามขึ้น

 “ครับคุณลูกค้า” พนักงานหนุ่มตอบอย่างแข็งขัน

 “ที่นี้ พอจะมีโรงแรม หรือที่พักหน่อยไหม  คือผมต้องมาทำธุระนิดหน่อยในเมืองนี้สัก 5 6 วันนะ” จัสตินสอบถามข้อมูล ถึงเข้าจะตั้งใจมาในเมืองนี้ แต่เขาช่างมืดบอด เมืองนี้เป็นเมืองนอกกฎหมายที่สำหรับเขาแล้วหากไม่คอขาดบาดตายคงไม่มีทางเดินเข้ามา แค่มองเข้ามาก็ถือว่ายากยิ่งแล้ว

“เสียใจด้วยนะครับ ที่นี้ไม่มีโรงแรมหรอกครับ แต่ก็มีห้องพักให้เช่านะครับ ถ้ายังไงลองโทรไปติดต่อดูไหมหล่ะครับ แต่ผมกลัวว่าจะต้องเช่าเป็นอย่างต่ำก็เดือนหนึ่ง”

 “อย่างนั้นหรอครับ  ถ้ายังไงขอเบอร์หน่อยจะได้ไหมครับ” จัสตินตอบ พร้อมกับส่งยิ้มให้พนักงงานหนุ่ม  พนักงานหนุ่มก็ยิ้ม เพราะติ๊ปที่ได้รับนั้นเยอะกว่าราคาร่มที่เขาขายได้เสียอีก

 กริ๊งๆ จัสตินเดินออกมาจากร้านพร้อมกับกางร่มที่พึ่งซื้อมา สิ่งที่เขาต้องทำก็คือ รอ

 --------------------

::: Chapter 2 - หญิงสาวและเมืองแห่งความหวัง :::

“แม้ในความมืดมิด แสงสว่างก็ยังส่องไปถึง” นี่อาจเป็นคำพูดๆ หนึ่งที่ใครบางคนเชื่อ นี่อาจเป็นคำพูดๆ หนึ่งที่ใครบางคนคิดเอาไว้อยู่ในใจ ใครบางคนผู้ซึ่งยังคงมีความหวัง ใครบางคนผู้ซึ่งแม้หมดหนทางแต่ยังคงยืนยัดอยู่ตรงนั้น ในความมืดมิดที่แสนโศกเศร้า ในความมืดมิดที่แสนปวดร้าว แต่เพราะมีความหวัง พวกเขาจึงเชื่อในสิ่งที่ไร้ซึ่งความหวัง

บรรยากาศเมืองยามค่ำคืนที่ครึกครื้นของแอนลิงก์หลับตาให้ไปแล้ว และเมื่อมองไปด้านนอกหน้าต่างก็เหลือแต่ความมืดมิด แสงจันทร์ และป่าเขาที่รายล้อมอยู่ทั้งสองข้างทาง เว้นระยะเป็นพักๆ แสงไฟสลัวๆ จากไฟถนนสาดส่องเข้ามาสลับกับแสงจันทร์อันแสนแผ่วบาง

เสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ ดังเป็นจังหวะคือเสียงๆ เดียวที่ได้ยิน และเงาที่เห็นก็คือเงาของชายหญิงสองคนที่นั่งอยู่ในนั้น ชายหนุ่มขับเครื่องจักรดังกล่าวไปบนถนนที่เงียบสงัด ในขณะที่หญิงสาวนั่งอยู่ด้านหลังอย่างสงบเสงียม จ้องมองทิวทัศน์ป่าเขาที่วิ่งผ่านไปเรื่อยๆ ช้าบ้าง เร็วบ้าง

ดูเหมือนความเงียบจะกลืนกินบรรยกาศดังกล่าวได้ไม่นาน ชายหนุ่มซึ่งรู้สึกว่ากำลังจะถูกดึงลงไปสู่ความว่างเปล่าได้เริ่มบทสนทนา

“อาจจะช้าไปหน่อย แต่ผมจะขอแนะนำตัวนะครับ” เขากล่าวขึ้น “ผม...”

“Aqua”

ชายหนุ่มที่กำลังจะอ่าปากกล่าวนามของเขาหยุดลงเมื่อหญิงสาวพูดอะไรบางอย่างขึ้น

“Aqua…” เขากล่าวย้ำคำพูดที่เขาได้ยินจากปากของเธอ

หญิงสาวหันมามองชายหนุ่มที่แอบมองเธอผ่านทางกระจกมองหลัง สีหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์และน้ำเสียงเอง ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไร

“ใช่ค่ะ Aqua” หญิงสาวพูดขึ้นอีกครั้ง “ชื่อของฉัน” เธอตอบก่อนที่จะหันกลับไปมองภาพทิวทัศน์ที่ไร้ซึ่งความน่าพิศมัย หากแต่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าของป่าเขาและความมืดมิด

“ยินดี...ที่ได้รู้จักครับ คุณ Aqua” ชายหนุ่มทักทายแบบเกร็งๆ “ผม ฟลอเรนซ์ อลาสก้า ครับ”

“...” ไม่รู้ว่าเธอสนใจหรือเปล่า หากแต่หญิงสาวได้แต่มองออกไปข้างนอกโดยไม่พูดอะไร

“ก็อย่างที่เห็น ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่แอนลิงก์ครับ คณะกฎหมาย” เขาแอบเน้นย้ำคำพูดสุดท้ายเพื่อแสดงความภาคภูมิใจเล็กๆ แม้จะไม่รู้ว่าบุคคลที่เขาโต้ตอบด้วยนั้น เธอจะสนใจหรือเปล่า

เงียบกันไปพักใหญ่ ดูเหมือนความเงียบจะเอาชนะพวกเขาทั้งสองได้ในครั้งนี้ แต่ชายหนุ่มซึ่งยกมือมาขยับแว่นเล็กน้อยยังคงไม่ยอมแพ้ เขาชำเลืองมองดูเธอผ่านกระจกมองหลัง แม้จะมืดไปหน่อย แต่แสงจันทร์สลัวๆ และแสงไฟข้างทางก็สาดส่องมาทำให้เขาพอมองเห็นได้บ้าง

หญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบในชุดสีดำลูกไม้แปลกๆ ในความคิดของเขา นั่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ท่าทีของเธอดูเป็นกุลสตรีมากๆ ทำให้เขาคาดเดาว่าเธอน่าจะมาจากตระกูลผู้ดี ร่มลูกไม้สีขาวก็เป็นตัวบ่งบอกเช่นกันว่าเธอน่าจะเป็นอย่างที่เขาคาดไว้

แต่แล้วหญิงสาวก็หันมามองเขา เธอจ้องมองเขาตาไม่กระพริบ แล้วจึงเริ่มพูดขึ้น

“มีอะไร...หรือเปล่าค่ะ”

“แค่สงสัยนะครับ” ชายหนุ่มไม่อ้อมค้อม เขาไม่ยอมให้ความมืดมิดชนะได้อีกเป็นครั้งที่สอง

“ไม่ทราบว่า คุณ Aqua จะไปที่เวนเลสทำไมหรือครับ” เขาถาม

“....” หญิงสาวไม่ตอบ แต่ยังคงจ้องมองเขาอยู่

“เหตุผลส่วนตัวสินะครับ” ชายหนุ่มซึ่งเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้พูดอะไรจึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ผมคงถามอะไรได้ไม่มากสินะครับ เพราะตามกฎหมาย การที่ผมถามอะไรมากจนเกินไปอาจเข้าค่ายการล่วงละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล ซึ่งมีความผิดทางอาญา อีกทั้งก็เคยมีคดีตัวอย่างหลายๆ คดีที่จำเลยถูกตัดสินว่าความผิดโทษฐานล่วงละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล อันที่จริงผมก็ไม่ได้คิดว่าการถามอะไรแบบนั้นจะเข้าค่ายนะครับ แต่หากมองในมุมมองของผู้ถูกถามเอง มันก็เหมือนเป็นการล่วงละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลจริงๆ ยิ่งฝ่ายที่ถูกถามเป็นผู้หญิง แล้วฝ่ายถามเป็นผู้ชาย ก็อาจจะเข้าค่ายกฎหมายอีกมาตราว่าด้ววยการล่วงละเมิดทางเพศ ....”

ชายหนุ่มหยุดพร่ำ เขาเห็นว่าหญิงสาวที่จ้องมองเขาอยู่หันหน้ากลับไปมองอะไรของเธอนอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาตัดสินใจเลิกถาม และยินยอมให้ความเงียบสงัดกลืนกินบรรยากาศชั่วขณะ เพราะในที่สุด ภาพของบานเหล็กโค้งขนาดใหญ่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของพวกเขา เมืองสีเทาที่ถูกความมืดมิดปกคลุม เมืองซึ่งเป็นปลายทางของทั้งสองคน เวนเลส

รถขับผ่านเขาไปในตัวเมือง อันที่จริงอาจมีใครหลายคนโต้แย้งว่านี่มันไม่ใช่เมืองเลยสักนิด ด้วยขนาดที่ไม่ใหญ่นัก และอาคารตั้งตง่านอยู่ไม่เกินห้าสิบหลัง ทำให้มันเหมือนหมู่บ้านที่ดูเงียบสงบยามค่ำคืน แสงไฟเบาบางเล็ดลอดออกมาจากอาคารบางแห่งที่ยังคงตื่นอยู่

จักรยานคันหนึ่งผ่านเขาไป นั้นคงเป็นยามผู้รักษาความปลอดภัยให้กับเมืองหมู่บ้านแห่งนี้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ชายหนุ่มถึงกับคิ้วขมวดและจ้องมองดูจักรยานที่ขับสวนผ่านไปด้วยสีหน้าราวกับอาฆาตแค้น หญิงสาวซึ่งมองไปรอบๆ เพื่อรับชมบรรยากาศของเมืองรับรู้ได้ถึงเสียงบ่นพึมพำอะไรบางอย่างจากคนขับ

เอี๊ยด เสียงเบรกเบาๆ และรถยนต์ก็หยุดลง ตึกอาคารสูงตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง ไฟริมทางสลัวๆ ให้บรรยากาศไม่ค่อยต่างไปจากตรอกมืดๆ ที่พวกเขาจากมาที่แอนลิงก์

“ถึงแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าว แล้วทั้งสองคงก็ลงจากรถ

หญิงสาวซึ่งคราวนี้ไม่ได้รอให้ชายหนุ่มมาเปิดประตูให้ เดินตามชายหนุ่มไปที่กระโปร่งหลัง

“ไม่ทราบว่า คุณ Aqua พักที่ไหนหรือครับ ถ้ามันไกลจากตรงนี้ ผมจะได้ขับไปส่ง” ฟลอเรนซ์ถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงอาจดูแข็งกระด้างไปบ้าง แต่ก็ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเป็นห่วงในฐานะสุภาพบุรุษคนหนึ่ง

หญิงสาวเงียบไปพักหนึ่ง เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ทำท่าเหมือนจะเปิดกระโปร่งรถ แต่จู่ๆ ก็ถามเธอขึ้น

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” Aqua ตอบ น้ำเสียงและสีหน้าของเธอยังคงไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้งไป

“ไม่ทราบ” ฟลอเรนซ์พูดทวนอีกครั้ง

“ค่ะ ไม่ทราบ” Aqua ย้ำคำตอบของเธอให้เขาฟัง “น่าจะเป็นโรงแรมเล็กๆ สักแห่งหล่ะมั้ง”

“โรงแรม... ในเวนเลสนะหรือครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที “ของแบบนั้นมันไม่มีหรอกครับ” น้ำเสียงดุดันขึ้น

“ไม่มี...?” หญิงสาวถามขึ้น

“ครับ ไม่มีหรอกของแบบนั้น ในเมืองเล็กๆ แบบนี้” ฟลอเรนซ์ตอบ เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างไปกดสวิตส์ที่ไม่ควรจะกด ชายหนุ่มที่เคยดูเงียบครึมกลับโวยวายในความไร้เดียวสาของเด็กสาววัยรุ่นที่อยู่ตรงหน้าของเขา

“ถ้ายังนั้น แล้วพวกบ้านพัก หรือบังกโล ก็น่าจะพอมีสินะค่ะ” หญิงสาวถามขึ้นอีกครั้ง เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะคาดหวังให้คำตอบคือ ใช่

“ไม่” นั้นคือคำตอบของฟลอเรนซ์ “ไม่มีเหมือนกันครับ”

“....” หญิงสาวซึ่งได้รับรู้คำตอบที่น่าผิดหวังทอดสายตาลงต่ำอีกครั้ง แล้วจึงพูดขึ้น “ถ้าเช่นนั้น ต้องขอขอบคุณจริงๆ อีกครั้งนะค่ะที่พาฉันมาถึงที่นี้” เธอก้มหน้าเป็นการขอบคุณ “ถ้ายังไงขอกระเป๋าของฉันจะได้ไหมค่ะ”

“แล้วคุณจะไปพักที่ไหนหรือครับ”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ก็คงต้องหาดู” Aqua ตอบ เธอเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้คาดคิดในสิ่งที่ใครๆ ก็รู้แต่เธอไม่รู้อยู่ก็ได้

“นี่ก็ดึกมากแล้ว” ชายหนุ่มดูเงียบสงบลงอีกครั้ง “ถ้ายังไงที่บ้านของผมมีห้องว่างอยู่ คุณจะพักอยู่ที่นี้คืนนี้ก่อนก็ได้”

หญิงสาวจ้องมองฟลอเรนซ์ที่เสนอตัวเลือกให้กับเธอ สักพักหนึ่งเธอก็มองไปยังฟังตรงข้ามกับที่รถจอดอยู่ ตึกสูงสามชั้นตั้งตง่านอยู่ตรงนั้นเรียงรายติดกันหลายอาคาร อาจไม่ได้ดูหรูหรานักแต่ก็ไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียว เธอคิด

“ถ้าหากนั้นเป็นสิ่งที่คุณต้องการ ก็ได้ค่ะ” Aqua ตอบตกลง

แล้วทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในตึกดังกล่าว สถานที่ๆ จะเป็นเหมือนดังจุดเริ่มต้นของการพบพานของหญิงสาวคนหนึ่งกับชายหนุ่มคนหนึ่งในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เวนเลส

--------------------